"Zawsze szczęście innych widzi z własnej perspektywy, nie zastanawiając się, czy oni widzą je tak samo". Fragment książki "Książę z Jemenu. Przez raj do bólu"
W drugiej odsłonie Księcia z Jemenu spotykamy Tahira i Karola po roku bycia razem. Jakby dojrzalszych, bardziej samodzielnych, z planami na przyszłość, może nieco mądrzejszych niż w chwili, gdy po pierwszym wejrzeniu w swe oczy, dostrzegli na ich dnie to, co natychmiast zaczęli odważnie nazywać wielką miłością. Ale że – jak pisał Loebl – miłość to kruchy i wiotki kwiat, więc po roku związku przyszedł czas pierwszych refleksji. Pojawiają się drobne oznaki znużenia, poczucie stagnacji, w ich sercach częściej goszczą wątpliwości i niepewność niż płomienie rąk jednego na dłoniach drugiego. Jest to też czas popełniania błędów, spontanicznych decyzji mogących skutkować poważnymi konsekwencjami w przyszłości. Zdają się jednak o tym nie myśleć, wszak młodość daje jeszcze prawo do robienia głupstw, nazywanych zbieraniem doświadczeń. Nad związkiem unosi się aura niepokoju „co dalej”? Wspólny urlop ma być sprawdzianem dla relacji obu młodych mężczyzn, antidotum na nudę, może spoiwem? Czy tak się stanie? Tym bardziej że w tym samym czasie powrócą echa wcześniejszych pobytów Tahira z bratem w tym miejscu, na jaw wyjdą też – z pozoru niewinne i czynione w dobrej wierze – kłamstwa Karola i rodzinna zmowa milczenia w pewnej sprawie. Katastrofa zdaje się wisieć w powietrzu. Czy do niej dojdzie?
Posty
