sobota, 27 lipca 2013

Katarzyna Zyskowska-Ignaciak – "Upalne lato Kaliny"




"O szczęście warto walczyć. Nie wolno się godzić na bylejakość, bo kiedy życie przemija, starość można wypełnić dobrymi wspomnieniami."



Przeszłości nie da się odgrodzić płotem, który dzieliłby nasze życie na dwie odrębne części: na to co było i co jest teraz. Często nieszczęśliwe dzieciństwo i brak miłości u najbliższych, rzutują na całe późniejsze życie i dokonywane wybory. I o tej smutnej prawdzie, chciała przypomnieć czytelnikom w swojej najnowszej książce Katarzyna Zyskowska-Ignaciak.

Pisarka jest absolwentką dwóch kierunków: marketingu i dziennikarstwa, szczęśliwą żoną i matką. Uwielbia podróże (chociaż pakowania nie znosi), żeglarstwo, chodzenie pod górach oraz orzeszki w czekoladzie. Jest autorką pięciu książek, obecnie zaś mieszka w Warszawie. "Upalne lato Kaliny" jest drugą po "Upalnym lecie Marianny" częścią sagi pt. "Upalne lato". Drugą część można czytać nie znając pierwszego tomu pomimo faktu mnogości odwołań do pierwszej części.

Lato roku 1969 XX wieku, Kalina - córka Marianny znanej czytelnikom z pierwszej części, zostawiając malutka córeczkę swojej starej opiekunce Gabrieli, wyjeżdża wraz mężem Jerzym na cały sierpień do Zakopanego. Kalina to zamknięta w sobie młoda dziewczyna, typowa chłopczyca, nie dbająca o uwydatnianie swojej kobiecości, która wyszła za mąż za o wiele starszego od siebie pracownika naukowego. Bohaterka naznaczona nieszczęśliwą przeszłością, nie potrafi odnaleźć w sobie ani krzty uczucia dla własnego dziecka. Stara opiekunka postanawia więc napisać list do Kaliny, w którym odsłania wstydliwe tajemnice jej matki. List ten wywołuje rewolucję w życiu zagubionej dziewczyny.

"Upalne lato Kaliny" to melancholijna, obyczajowa powieść, wzbudzająca wiele różnorakich emocji. Czytelnik znający losy Marianny z poprzedniego tomu, poznaje historię jej dalszego, smutnego życia, w którym poprzez własne wybory, unieszczęśliwiła najbliższe sobie osoby, w tym najbardziej córkę Kalinę. Autorka dokonała wyjątkowej rzeczy, mianowicie doskonale nakreśliła portret psychologiczny Kaliny, czyniąc z niej postać niejednoznaczną, trudną do sklasyfikowania, pełną rozterek wewnętrznych. Czytelnik dzięki temu zabiegowi identyfikuje się z główną bohaterką, sam roztrząsa jej dylematy, przeżywa emocje. Myślę, że właśnie dzięki temu proza Katarzyny Zyskowskiej-Ignaciak trafia do serc tak wielu czytelników.

Warte uwagi jest również dość minimalistycznie nakreślone tło obyczajowe lat sześćdziesiątych XX wieku oraz powojennych losów arystokracji, próbującej odnaleźć się w nowej, komunistycznej rzeczywistości. Fragmenty powieści nawiązujące do tych wątków, skłaniają do refleksji, pobudzają do myślenia i zastanowienia nad losami ludzi, którym wojenna zawierucha zniszczyła życie.

Na uwagę zasługuje również język jakim posługuje się autorka w swojej najnowszej książce. Język bazujący na emocjach, prosty ale jednocześnie lekko melancholijny. Autorka bardzo zgrabnie opisuje otaczającą bohaterów rzeczywistość, zwykła czynność w wykonaniu pisarki, urasta do rangi czegoś wyjątkowego. Biorąc pod uwagę wszystkie te elementy, stwierdzić można, że warsztat pisarski Katarzyny Zyskowskiej-Ignaciak stoi na bardzo wysokim poziomie. Nie mogę również pominąć pięknego wydania książki. Twarda oprawa okładki i klimatyczne zdjęcie młodej dziewczyny na okładce, zapowiadają  literacką ucztę dla czytelników.

"Upalne lato Kaliny" nie jest powieścią dobrą, jest powieścią bardzo dobrą, napisaną ze znakomitym wyczuciem. Otwarte zakończenie, które z pewnością zaskoczy niektórych czytelników, nie napawa optymizmem. Pokusiłabym się o stwierdzenie, że to dość smutna historia kobiet, dla których los nie był łaskawy. Mam nadzieję, że autorka planuje napisać kolejną część, ukazując dalsze losy Kaliny. Polecam wszystkim czytelnikom zaczytującym się w powieściach obyczajowych.  Wieczór spędzony z prozą Katarzyny Zyskowskiej-Ignaciak, na pewno zostawi w was niezatarty ślad.

"A może uczucia zawsze odbierają możliwość ujrzenia prawdy? Może przez pryzmat miłości, którą obdarzamy drugiego człowieka, widzimy go wyłącznie takim, jakim chcemy go zobaczyć? Zniekształcony wizerunek zgodnie z własnym wyobrażeniem?"


Katarzyna Zyskowska-Ignaciak


Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu MG


Recenzja bierze udział w WYZWANIU
 

26 komentarzy:

  1. Świetna, zachęcająca recenzja, ale książka raczej nie dla mnie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A dla mnie owszem - ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu. Bardzo dobra i bardzo zachęcająca recenzja. Muszę też przyznać, że okładka tej książki jest wyjątkowo dobra :)

      Usuń
  2. Pokochałam tę książkę, podobała mi się jeszcze bardziej niż "Upalne lato Marianny". Zakończenie faktycznie daje dużo do myślenia, ale sama książka faktycznie jest dosyć smutna. Z tego co wiem w przyszłym roku, również latem ma wyjść "Upalne lato Gabrieli" :)

    OdpowiedzUsuń
  3. Znowu narobiłaś mi apetytu, bo lubię takie emocjonujące książki, a nie miałam jeszcze okazji poznać pisarstwa tej autorki.

    Przy okazji zaprasza do dwóch zabaw, wszystkie informacje na moim blogu. Udział jest dobrowolny:)

    OdpowiedzUsuń
  4. Ciekawie napisana recenzja. Książki póki co nie mam w planach , ale te dwa cytaty- świetne zgadzam się z nimi w 100%.

    OdpowiedzUsuń
  5. Trzecia część w przyszłym roku, ja już się nie mogę doczekać następnej literackiej uczty:)

    OdpowiedzUsuń
  6. Lektura tej książki i dla mnie była bardzo przyjemna ;)

    OdpowiedzUsuń
  7. Mam wielką ochotę na ksiazkę i jej poprzedniczkę.

    OdpowiedzUsuń
  8. Koniecznie muszę ją przeczytać, ale zacznę jednak od pierwszej części. :)

    OdpowiedzUsuń
  9. Kolejna zachęcająca opinia o tej książce. trzeba będzie ją przeczytać. Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  10. Myślę, że sięgnę po nią, gdy tylko nadarzy się okazja :)

    OdpowiedzUsuń
  11. Zachwyciłam się powieścią "Upalne lato Marianny", która stała się jedną z moich ulubionych. "Upalne lato Kaliny" również spodobało mi się, chociaż odrobinkę mniej. Niemniej jest to cudowna lektura, godna uwagi i polecenia! :)

    OdpowiedzUsuń
  12. Uwielbiam boahterki niejednoznaczne, trudne do sklasyfikowania, rozejrzę się za tytułem :)

    OdpowiedzUsuń
  13. Nie czytałam ani pierwszej części ani tej, ale jak na razie nie ciągnie mnie, może kiedyś.

    OdpowiedzUsuń
  14. Bardzo intryguje mnie postać głównej bohaterki i jej portret psychologiczny :)

    OdpowiedzUsuń
  15. Jak wiesz, ogromnie lubię naszą rodzimą literaturę, dlatego bardzo chętnie poznam "Upalne lato Marianny",szczególnie teraz, po twojej zachęcającej rekomendacji.

    OdpowiedzUsuń
  16. Bardzo ładna recenzja, troszkę jestem ciekawy, choć nie sięgnę po książki, gatunek mnie nie interesuje.

    OdpowiedzUsuń
  17. wITAJ-JUŻ WIEM CO PRZECZYTAM W NAJBLIŻSZYM CZASIE.RECENZJA ZNAKOMITA.POZDRAWIAM JOLA Z DOBRYCH CZASÓW

    OdpowiedzUsuń
  18. wITAJ-JUŻ WIEM CO PRZECZYTAM W NAJBLIŻSZYM CZASIE.RECENZJA ZNAKOMITA.POZDRAWIAM JOLA Z DOBRYCH CZASÓW

    OdpowiedzUsuń
  19. Lubię powieści obyczajowe. Jak znajdę chwilę, to może ją przeczytam. Ale najpierw pierwszą część :)

    OdpowiedzUsuń
  20. Hmm, lubię takie powieści, więc bardzo chętnie sięgnę :)

    OdpowiedzUsuń
  21. Nie czytałam jej jeszcze, ale mam w planach, także pewnie się za nią zabiorę za jakiś czas :)

    OdpowiedzUsuń
  22. Bardzo mnie zachęciłaś do tej lektury.

    OdpowiedzUsuń
  23. Muszę w końcu przeczytać tę książkę:) Głośno o niej teraz na blogach, a wszystkie recenzje pozytywne:)

    OdpowiedzUsuń
  24. najpierw muszę się rozejrzeć za Upalnym latem Marianny :)

    OdpowiedzUsuń
  25. Powiesci obyczajowe to jedne z moich ulubionych ksiazek :)

    OdpowiedzUsuń

Dziękuję wszystkim za ślad, który tutaj zostawiacie :)